Od 1906 roku organizował prywatne klasy dla chórmistrzów i kapelmistrzów, a od 1909 roku prowadził prowadził własną szkołę muzyczną, w której nauczano przedmiotów teoretycznych, śpiewu i gry na instrumentach. W latach 1909–1918 prowadził orkiestrę i chór w Łazarewskim Instytucie i w 3 żeńskiej szkole miejskiej. Od 1910 do 1911 roku uczył śpiewu w szkole realnej im. Aleksandrowa. W 1909 roku założył wydawnictwo muzyczne, w latach 1912–1913 redagował i wydawał czasopismo „Swirel Pana”.
Podczas I wojny światowej walczył w armii rosyjskiej, w grudniu 1914 roku został ranny w bitwie nad rzeką Rawką. Po rekonwalescencji został skierowany do służby pozafrontowej w Homlu i Piotrogrodzie. W 1917 roku przeszedł do rezerwy, niedługo potem został aresztowany przez nowe władze radzieckie i osadzony w więzieniu na Łubiance. Po zwolnieniu wyjechał w 1922 roku do Polski. Początkowo przebywał w Warszawie, następnie w 1923 roku objął funkcję kapelmistrza 6 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. Został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany w stopniu podporucznika rezerwy. Służył w 69 Pułku Piechoty oraz 85 Pułku Strzelców Wileńskich. W 1926 roku został mianowany kapitanem służby czynnej w korpusie oficerów administracyjnych.