Z dniem 30 kwietnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Od 1923 roku był nauczycielem w klasie instrumentów dętych blaszanych w Konserwatorium Muzycznego w Wilnie. Od 1930 do 1940 roku prowadził także orkiestrę dętą w wileńskim Gimnazjum oo. Jezuitów. Prowadził także działalność edytorską, wydając nuty. Był członkiem jury konkursów orkiestrowych i chóralnych. Był członkiem Rady Dyrektorów Rady Towarzystwa Mandolinistów „Kaskada” w Wilnie, a w latach 1935–1937 także konsultantem jej orkiestry. Opracował 5-letni program szkolenia elewów orkiestr Wojska Polskiego. Po wybuchu II wojny światowej popadł w kłopoty materialne, na skutek czego w 1940 roku wrócił do pracy w Konserwatorium Wileńskim, z którego został usunięty po zajęciu Wilna przez Niemców w 1941 roku. W 1943 roku otrzymał posadę skrzypka w wileńskim teatrze kukiełkowym „Vaidilla”. Został pochowany na wileńskim cmentarzu Bernardyńskim.