Karol Skarżyński (ur. 6 stycznia 1875 w Lipawie, zm. 9 marca 1957 w Postękalicach) – polski wiolonczelista i pedagog muzyczny.
Życiorys Urodził się w zubożałej rodzinie ziemiańskiej o tradycjach muzycznych. Uczył się gry na skrzypcach i flecie u swojego brata, następnie uczęszczał do gimnazjum w Wilnie. Wiolonczelą zainteresował pod wpływem koncertu Aleksandra Wierzbiłłowicza. Od 1889 do 1896 roku studiował w Konserwatorium Warszawskim, gdzie jego nauczycielami byli Antoni Cinek (wiolonczela), Gustaw Roguski (harmonia), Zygmunt Noskowski (kompozycja) i Stanisław Barcewicz (gra zespołowa). W latach 1896–1897 odbył uzupełniające studia w Konserwatorium Petersburskim u Aleksandra Wierzbiłłowicza i Karła Dawydowa. Od 1897 do 1899 roku kształcił się w konserwatorium w Lipsku u Juliusa Klengla (wiolonczela), Salomona Jadassohna (harmonia) oraz Carla Reineckego, Oscara Paula i Hermanna Kretzschmara (historia muzyki). Przez pewien czas grał w lipskiej Gewandhausorchester, po czym wrócił do Polski.