Krytyka skupiła się na rozdźwięku między pompatycznymi hasłami głoszonymi przez liderów i niskim poziomem prezentowanych na łamach gazety reprodukcji, które nie odzwierciedlały idei cechowych. Sytuacji nie poprawiała też dosadna krytyka władz uczelni wyłożona w Naszej Formie przez Zygmunta Kowalskiego. W 1930 roku z wydziału odszedł inspirator i opiekun “Łukaszy” - Stanisław Matusiak. Z kolei oskarżany o nielojalność wobec wydziału najaktywniejszy lider cechu - Zygmunt Kowalski opuścił Wilno i związał się z grupą Stanisława Szukalskiego. Od tego czasu działalność Cechu wyraźnie osłabła. W 1933 roku z powodu braku większych różnic między stowarzyszeniami działającymi na WSP, scalono je na powrót w Koło Studentów Wydziału Sztuk Pięknych.
Związki z OWP Badacze jako jeden z powodów szczególnego nasilenia nastrojów nacjonalistycznych wśród młodzieży akademickiej dopatrują w zorganizowanym przez Obóz Wielkiej Polski marcem 1927 roku Zjeździe Młodych we Lwowie. Zjazd był reakcją na zamach majowy i ograniczenie życia politycznego w II RP. To tam Jan Mosdorf miał wezwać młodzież do samoorganizacji w celu oczyszczenia “gmachu kultury narodowej”. Mimo że nie istniały formalne związki między Cechem św. Łukasza a ruchem endeckim, to w tym właśnie wydarzeniu upatruje się przyczynę powołania stowarzyszenia do życia.