Po kraju. Opowiadanie dla młodzieży – powieść krajoznawcza dla młodzieży Władysława Umińskiego z 1913 roku. Opowiada o trzytygodniowej podróży dwóch młodych urzędników, Zbigniewa i Marka, którzy podczas urlopu wędrują pieszo i podróżują Wisłą z Warszawy przez Puławy i Sandomierz w kierunku Gór Świętokrzyskich.
Powieść łączy opis podróży z wiadomościami geograficznymi, historycznymi i kulturowymi. Szczególne miejsce zajmują w niej naturalistyczne opisy niszczejących zabytków kultury materialnej, służące zwróceniu uwagi na potrzebę ochrony dziedzictwa.
Pod względem artystycznym powieść została oceniona krytycznie przez badaczki literatury: Krystyna Kuliczkowska zaliczyła ją do najmniej udanych powieści krajoznawczych Umińskiego, a Zofia Budrewicz określiła ją jako nieudaną artystycznie.
Historia wydań Powieść była wydana w dwóch częsciach w 1913 roku (pierwszej w wydawnictwie Michała Arcta i drugiej w wydawnictwie Nasz Świat).