Po upływie około trzech miesięcy O’Herne wraz z towarzyszkami została zabrana z „Domu Siedmiu Mórz”. Japończycy zagrozili dziewczętom, że one i ich rodziny zostaną zabite, jeśli ujawnią, co je spotkało. Zostały następnie osadzone w kobiecym obozie dla internowanych w Batawii. Wszystkie młode kobiety, które dobrowolnie lub pod przymusem trafiły do japońskich domów publicznych, były teraz przetrzymywane w specjalnej, izolowanej części obozu. O’Herne wspominała, że ona i jej towarzyszki spotkały się z wrogością i pogardą ze strony kobiet przetrzymywanych w obozie ogólnym. Sekcję, w której je przetrzymywano, nazwano Hoeren Kamp („obóz kurew”), one same były natomiast nazywane zdrajczyniami, prostytutkami lub „królikami”.
Losy powojenne O swoich przeżyciach w „Domu Siedmiu Mórz” opowiedziała początkowo wyłącznie matce oraz katolickiemu księdzu. Liczyła, że po wyzwoleniu zdoła zrealizować swoje przedwojenne plany. Duchowny, któremu wyznała prawdę o swoich przeżyciach, uznał jednak, że z ich powodu nie powinna wstępować do zakonu. Było to dla niej silnym ciosem.