Jej wystąpienie miało duże znaczenie dla przywrócenia pamięci o cierpieniach japońskich niewolnic seksualnych. O ile bowiem wcześniej kwestia ta rzutowała przede wszystkim na dwustronne relacje Japonii z Republiką Korei, o tyle świadectwo Jan Ruff – w połączeniu z upublicznionym dwa miesiące wcześniej świadectwem pochodzącej z Filipin Rosy Henson – sprawiło, że historia „pocieszycielek” stała się po raz pierwszy przedmiotem zainteresowania międzynarodowej opinii publicznej.
W 1994 roku wydała autobiografię pt. (pol. Pięćdziesiąt lat milczenia), w której opisywała swoje przedwojenne życie oraz niewolę i przymusową prostytucję w czasie japońskiej okupacji. W tym samym roku nakręcono poświęcony jej film dokumentalny pt. , wyreżyserowany przez córkę Jan, Carol Ruff, oraz Neda Landera i Jamesa Bradleya.
Przez kolejnych 20 lat aktywnie uczestniczyła w kampaniach społecznych na rzecz ofiar . W szczególności zabiegała jednak o oficjalne przeprosiny i zadośćuczynienie ze strony rządu Japonii dla ocalałych ofiar przymusowej prostytucji.