Aktywizm Na początku lat 90. do międzynarodowego obiegu zaczęły stopniowo przebijać się relacje azjatyckich kobiet, które w czasie wojny były zmuszane do prostytucji przez japońskie siły zbrojne. Obejrzawszy w telewizji wywiad z trzema ocalałymi Koreankami, Jan Ruff zdecydowała się przerwać milczenie. Wpływ na jej decyzję miały również doniesienia o masowych gwałtach, które napływały w tym czasie z ogarniętej wojną Bośni i Hercegowiny.
9 grudnia 1992 roku, jako jedyna kobieta pochodzenia nie-azjatyckiego, wzięła udział w międzynarodowej konferencji w Tokio, której organizatorami były m.in. stowarzyszenie japońskich prawników oraz . Podczas tego wydarzenia głos zabrały ofiary japońskich zbrodni wojennych: osoby, które przeżyły pobyt w obozach jenieckich, byli robotnicy przymusowi, kobiety zmuszane do prostytucji. Wtedy to po raz pierwszy publicznie opowiedziała o swoich przeżyciach. Jej wystąpienie – choć mniej emocjonalne w porównaniu ze świadectwami pozostałych kobiet – wywołało duże poruszenie wśród uczestników. Zakończyła je słowami: