Wpływało to na możliwości prowadzenia akcji pomocniczej wśród uchodźców – Polaków, oraz umożliwiało łatwiejszy dostęp do środków koniecznych na jej prowadzenie, a także umożliwiało łatwiejszy kontakt z urzędnikami rosyjskimiTamże, s. 349..
Według porozumienia zawartego z Radą Zjazdów Polskich Organizacji Pomocy Ofiarom Wojny CKO KPwR opiekował się jedynie wygnańcami osiadłymi po wsiach i tych miastach, gdzie nie było innej polskiej organizacji samopomocowej. Głównym zadaniem CKO KPwR było: udzielanie pomocy żywnościowej, finansowej, kulturalno-oświatowej, religijnej, sanitarnej, a także wyszukiwanie miejsc pracy polskim uchodźcom wojennym. CKO KPwR starał się stworzyć wygnańcom w miarę możliwości normalne warunki życia, a przede wszystkim zapewnić środki na przeżycie w obcym otoczeniu. Wiele uwagi przywiązywał do otoczenia opieką dzieci i młodzieży. Jesienią 1916 pod opieką CKO KPwR znajdowało się 334 tys. osób rozmieszczonych głównie na terenach zachodnich i południowych guberni Rosji. Najpowszechniejszą formą pomocy było udzielanie miesięcznych zapomóg na wyżywienie, mieszkanie i opał. CKO KPwR pośredniczył w zaopatrywaniu wygnańców w żywność i odzież, prowadził także sklepy żywnościowe i warsztaty.