Zorganizował własną służbę zdrowia i szkolnictwo, 33 szpitale, 84 ambulatoria, sanatorium, 783 ochronki i schroniska, 226 szkół (uczęszczało do nich 48 435 dzieci), 2 gimnazja (731 uczniów), szkoły rzemieślnicze i kursy pedagogiczne. Fundusze na tę działalność (do 1 stycznia 1917 łącznie – 28,8 mln rubli) otrzymywał głównie w postaci subwencji od rządu rosyjskiego (22,6 mln rubli) i od Komitetu Wielkiej Księżnej Tatiany (4,4 mln rubli)Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 348–349..
Po rewolucji lutowej przedstawiciele CKO KPwR brali udział do 3 października 1917 roku w pracach Komisji Likwidacyjnej do Spraw Królestwa Polskiego. Po rewolucji październikowej i przejęciu władzy przez bolszewików organizacja i jej działacze byli szykanowani i prześladowani. 9 kwietnia 1918 CKO KPwR podjął decyzję o likwidacji, w tym okresie aż do lipca 1918 pełnomocnikiem głównym pozostawał Józef Dangiel.
Przypisy