1 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w obronie Lwowa jako oficer baterii „Kastor”. 8 stycznia 1919 organizował 4. baterię 5 pułku artylerii polowej, która liczyła 3 oficerów i 10 szeregowców oraz była uzbrojona w dwie austriackie 90 mm armaty polowe wz. 1875. 14 stycznia zatoczył działa na pozycję na Wólce, południowym przedmieściu Lwowa. Później chory, trafił do szpitala. Z końcem lutego 1919 objął dowództwo nadetatowej baterii „Irena”. Pierwszą pozycję zajął w pobliżu rzeźni miejskiej, w północnej części Lwowa, tuż koło Złotego Mostu, skąd ostrzeliwał ukraińskie miotacze min ustawione w Malechowie. Później działał samodzielnie, poza macierzystym pułkiem. Wyróżnił się 15 maja 1919 broniąc pozycji swojej baterii we wsi Prusy. 9 marca 1921 major Henryk Kreiss, pełniący obowiązki dowódcy 5 pap, we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Wówczas pełnił służbę w baterii zapasowej 5 pap. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym 5 pułku artylerii polowej we Lwowie.