Swoje pierwsze opowiadanie pt. Śmierć porucznika Ranđicia opublikował w czasopiśmie „Misao” w 1919 roku. Napisał powieści Przez burzę (1921) i Skrzydła (1922), dziennik z podróży Przez południową Serbię (1926), zbeletryzowane wspomnienia Nasze ostatnie zwycięstwa (1928), a także zbiór opowiadań Czerwony Piero (1992). Z powieści historycznych napisał Płomień czetnizmu (1930), Koronę na tron Petara (1933) i Generała Milana Nedicia (1963–1968). Jego autobiografia pt. Życie człowieka na Bałkanach ukazała się pośmiertnie dopiero w 1997 roku
Jako dziennikarz magazynu „Vreme” udał się do domu niemieckiego reżysera Fritza Langa, aby przeprowadzić z nim wywiad. Przy tej okazji Lang oświadczył, że Jugosławia go pociąga i ma nadzieję przyjechać tam z wizytą. Jego dziennikarskie relacje z podróży, realizowane w okresie międzywojennym, były doceniane za szczególne walory estetyczne.
Wiele ze swoich reportaży Krakov poświęcił Polsce. Podkreślał w nich destrukcyjny wpływ zaboru rosyjskiego na polską kulturę i dziedzictwo narodowe. Był osobiście zachwycony marszałkiem Józefek Piłsudskim. Zainicjował utworzenie polsko-jugosłowiańskiego porozumienia prasowego.