Zajmował się także kinematografią. W 1932 roku nakręcił film dokumentalny pt. Przez ziemię naszych cesarzy i królów. Jest reżyserem filmu Za honor ojczyzny, którego premiera odbyła się 25 marca 1930 roku. Pierwsza wersja tego filmu była bez dźwięku, dlatego została udoskonalona i w 1938 roku uzyskano nową wersję o ostatecznym tytule Golgota Serbii. Film wyemitowano w listopadzie 1940 roku.

Po agresji III Rzeszy na Polskę pomagał polskim uchodźcom, którzy znaleźli się na terytorium Jugosławii. Po zajęciu Jugosławii przez państwa Osi wspierał rząd generała Milana Nedicia, który był jego wujem. Był redaktorem gazet gadzinowych „Novo vreme” (1943–1944), „Obnova” i „Zapisi”. Jednocześnie był kilkakrotnie aresztowany przez gestapo w związku z podejrzeniem, że jest Żydem. We wrześniu 1944 wyjechał do Austrii, po wojnie mieszkał głównie w Paryżu. W komunistycznej Jugosławii został skazany zaocznie na karę śmierci za kolaborację z Niemcami.