Do roku 1958 uzyskano dzięki tej działalności kierownictwa grupy robót w Tczewie ok. 1200 mb stalowej konstrukcji niosącej mostów drogowych. Konstrukcja ta była zastosowana w mostach na Narwi w Rybołach i Tykocinie, na Noteci w Czarnkowie, na Bugu w Dorohusku i Zosinie, na Sanie w Jarosławiu, na Warcie w Rogalinku, na Prośnie w Bogusławiu.

W okresie odbudowy zniszczonych mostów zostały dobrze opanowane metody montażu ciężkich elementów oraz nasuwanie całych przęseł mostowych. Robotami takimi kierował mgr inż. Alfons Feder przy odbudowie mostu w Tczewie na Wiśle, w Siemiatyczach na Bugu, w Broku na Bugu i w Tykocinie na Narwi.

Mgr inż. A. Feder zdobył opinie doświadczonego specjalisty mostowego i powoływany był jako rzeczoznawca do rozwiązywania trudnych problemów w mostownictwie. Między innymi przez kilka miesięcy pełnił dodatkowo funkcję pełnomocnika z ramienia Ministerstwa Komunikacji przy budowie mostu w Terespolu na Bugu w trudnym pod względem technicznym okresie tej budowy.

Od roku 1954 A. Feder kierował budową eksperymentalnych obiektów mostowych z betonu sprężonego. Szeroko stosowane prefabrykowane belki z betonu sprężonego typu „KUJAN” zostały wykonane po raz pierwszy przy budowie mostu w miejscowości Kujan, od której przyjęto nazwę.