mimo że Solano chciał zostać duchownym w obrządku bizantyjsko-włoskim, jednak ostatecznie przyjął święcenia według obrządku łacińskim. Nawiązał w Argentynie kontakty z ludnością włoską oraz arboreską oraz założył wydawane w językach hiszpańskim i albańskim czasopismo Vija i Arbëria, którego był redaktorem; zaczął się także uczyć języków perskiego, angielskiego, niemieckiego oraz francuskiego. Po śmierci założyciela zakonu Alojzego Orione w 1940 roku, Francesco Solano był w konflikcie wraz z innymi orionistami, w konsekwencji wszystkie misje religijne z jego udziałem zostały odwołane. W tym samym czasie zajął się pisaniem wierszy w języku albańskim, w 1946 roku opublikował swój pierwszy utwór pod tytułem Bubuqe t’egra; działalność pisarską prowadził początkowo pod pseudonimem Paolo Illirico, następnie jako Dushko Vetmo.
W marcu 1951 roku poprosił o eksklaustrację, którą uzyskał na okres 6 miesięcy. Przybył wówczas do Włoch, gdzie poprosił biskupa eparchii Lungro degli Italo-Albanesi Giovanniego Mele o zwrócenie się do Dykasterii ds. Kościołów Wschodnich w kwestii rozwiązania sytuacji związanej z obrządkami;