dykasteria wydała reskrypt upoważniający Francesco Solano do sprawowania posługi duszpasterskiej zarówno w obrządku bizantyjsko-włoskim, jak i łacińskim. Z eksklaustracji Solano skorzystał także w maju 1954 roku w celu spędzenia jednego roku w Europie, a po powrocie do Argentyny pełnił funkcję zastępcy proboszcza w Maipú.
20 sierpnia 1955 roku po raz trzeci udzielono mu eksklautracji, w ramach której zezwolono mu na powrót do Włoch z powodu poważnego stanu zdrowia swojego ojca. Powrócił do Frascineto i podjął decyzję, by nie wracać do Argentyny. W marcu 1956 Dykasteria ds. Kościołów Wschodnich postanowiła o ostatecznym przywróceniu Solano do obrządku bizantyjsko-włoskiego, a 5 lutego 1957 roku został mianowany proboszczem i archiprezbiterem Frascineto; pracował także jako wykładowca w seminarium w San Basile.
W 1975 roku założył katedrę Języka i Literatury Albańskiej na Uniwersytecie w Kalabrii, którą kierował do 1990 roku; wówczas nawiązał współpracę z katedrą Albanistyki Uniwersytetu w Palermo.