W swoim głównym miejscu pracy, Karlowych Warach, przedkładał teatr rozrywkowy nad wymagający repertuar i wystawiał niemal wyłącznie operetki. Teatr zdrojowy, który grał od kwietnia do końca września, musiał dostosować się do codziennego rytmu życia kuracjuszy, plenerowych koncertów orkiestry i wielu sezonowych atrakcji (akrobaci, muzyka cygańska, muzyka wojskowa, muzycy przy źródłach itp.). Początkowo rada miejska nie była w pełni zadowolona i przedłużona w 1883 r. umowa zobowiązywała dyrektora do poszerzenia repertuaru o dramaty i sztuki ze śpiewem, uzupełnienia zapasów dekoracji i kostiumów oraz wykluczenia aktorów amatorów z zespołu. Na dłuższą metę koncepcja rozrywkowego teatru zdrojowego była jednak zgodna z intencją miasta.
W latach 1906–1913 Raul był pierwszym dyrektorem niemieckiego teatru w Katowicach, W październiku 1907 premierą Wilhelma Tella Friedricha Schillera uroczyście zainaugurowano działalność teatru, a aktorzy złożyli uroczyste przyrzeczenie, iż ze sceny tej nigdy nie padną polskie słowa.
W Katowicach miał dobre warunki, m.in. zespół taneczny i duży chór, ale opery wystawiał tylko okazjonalnie (1908, d’Albert: Niziny, 1910, Puccini: Madame Butterfly). 31 marca 1913 obchodził 50-lecie działalności teatralnej i 40-lecie pracy reżyserskiej.