Na przełomie XVIII i XIX wieku na wyposażeniu katedry były cztery instrumenty – organy główne, boczne i dwa pozytywy w prezbiterium: 6-głosowy na małym chórze i drugi, na posadzce. Obydwa instrumenty wkrótce sprzedano.

W 1837 Organy główne Bartłomieja zostały odrestaurowane, ale ich stan nadal się pogarszał. W 1878 organmistrz z Królewca zdemontował je i na zlokalizowanym około 5 metrów niżej chórze zbudował nowy instrument z romantyczną dyspozycją głosów. Cały instrument zamknięty był w jednej obudowie – pozytyw przedni był niemy, pełnił funkcję dekoracyjną; miał dekorację malarską imitującą piszczałki. Organy posiadały wówczas wolno stojący stół gry. Miały 32 głosy rozmieszczone na kilku kondygnacjach i rozdysponowane między 40 registrów trzech manuałów i pedału w charakterystycznej dla budownictwa organowego epoki romantyzmu dyspozycji, cechującej się znaczną przewagą głosów podstawowych. Wyposażone były w trakturę pneumatyczną i wiatrownice pneumatyczno-stożkowe.

W trakcie I wojny światowej wymontowano metalowe piszczałki z prospektu;