Getto w Święcianach () – getto żydowskie utworzone przez okupantów niemieckich w czasie II wojny światowej w Święcianach, istniejące w latach 1941–1943, zlokalizowane w północno-zachodniej części miasta.
Historia Preludium Święciany w okresie przedwojennym były jednym z centrów społeczności Żydów litewskich. Według danych z 1925 roku zamieszkiwało je około 2750 osób tej narodowości, co stanowiło ponad połowę ludności miasta.
Podczas kampanii wrześniowej do Święcian przybyło wielu Żydów polskiego pochodzenia, co zwiększyło populację żydowską w mieście do około 8 tysięcy. 18 września 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę, miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną. Początkowo zostało wcielone w skład Białoruskiej SRR, od sierpnia 1940 roku należało natomiast do Litewskiej SRR.
Początek niemieckiej okupacji Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na ZSRR pewna liczba Żydów, w szczególności mających związki z władzą sowiecką, uciekła na wschód. Ze względu na aktywność litewskich partyzantów, którzy dokonywali ataków zarówno na sowieckich żołnierzy i funkcjonariuszy, jak i na żydowskich uchodźców, Żydzi ze Święcian powołali samoobronę. W jej skład weszli przede wszystkim strażacy.