Ostatecznie w getcie znalazło się od 300 do 500 Żydów. 17 grudnia 1941 komendant powiatu święciańskiego poinformował komisarza Wulffa, że getto zostało otoczone drutem kolczastym i jest chronione przez litewskich strażników. Getto było podzielone na cztery części, do których prowadziły dwie bramy. Getto w Święcianach było jednym z zaledwie czterech gett, które po grudniu 1941 roku funkcjonowały na terenie Generalnego Komisariatu Litwy (pozostałe znajdowały się w Wilnie, Kownie i Szawlach).
Za bieżące funkcjonowanie getta odpowiadał pięcioosobowy Judenrat. Przed październikową masakrą na poligonie pod Nowymi Święcianami na jego czele stał mężczyzna o nazwisku Shechman. Później zastąpił go Mosze Gordin. Zadanie „utrzymywania porządku i czystości” powierzono natomiast litewskiemu policjantowi Antanasowi Markauskasowi.