Według niemieckiego raportu z 6 sierpnia 1942 roku w getcie przebywało 566 Żydów, z czego 353 było zdolnych do pracy. Niektórzy prowadzili warsztaty krawieckie i szewskie, innych zatrudniono do prac rolnych lub w miejscowej fabryce obuwia, która prowadziła produkcję na rzecz Wehrmachtu. Mieszkańcy getta byli zmuszani do pracy m.in. w miejscowości Cerkliszki oraz w , gdzie lokalna ludność pod groźbą pobicia przekazywała żywność pracującym. Otrzymana żywność była często wymieniana na ubrania. W kwietniu 1942 roku komisarz Wulff rozkazał zatrudnić Żydów do uprzątania ulic Święcian.
W lipcu 1942 roku Wulff zakazał żydowskim rzemieślnikom wykonywania swojego rzemiosła w getcie, o ile nie wystąpi duże zapotrzebowanie na ich usługi. Zarządził jednocześnie, że 50% ich zarobków będzie odtąd bezpośrednio transferowane do jego biura. 28 sierpnia 1942 roku, w związku z rosnącą aktywnością partyzantki i niewystarczającą liczbą strażników, Generalny Komisarz Litwy zarządził natychmiastowe wstrzymanie wysyłania Żydów do prac leśnych, rolnych lub budowlanych poza gettami.