Latem 1942 roku, do getta zostali przywiezieni Żydzi z Widzów i Łyntupów, przez co liczba mieszkańców wzrosła do około 2850. Spowodowało to przeludnienie i pogorszenie warunków bytowych. W getcie wybuchła epidemia duru brzusznego, którą próbowała zwalczać dwójka lekarzy wraz z pielęgniarkami. Lekarze utrzymywali epidemię w tajemnicy przed Niemcami, obawiając się, że posłuży im ona jako pretekst do całkowitej likwidacji getta. Pewnej pomocy w walce z epidemią udzielił Judenrat getta w Wilnie, któremu w tym czasie podporządkowano pod względem administracyjnym getto w Święcianach.
Ruch oporu W getcie w Święcianach powstała jedna z pierwszych i najsilniejszych żydowskich organizacji podziemnych w Generalnym Komisariacie Litwy. Jej początki są datowane na luty 1942 roku. Wśród jej członków znajdowali się przede wszystkim młodzi ludzie w wieku 16–19 lat. Był wśród nich Icchak Rudnicki, a także mężczyźni o nazwiskach Gertman, Szutan, Porusz, Wolfson, Ligumski, Nadel, Beck i Miedziolski. Początkowo konspiratorzy zamierzali podjąć walkę z Niemcami i ich kolaborantami na terenie getta. Później zaczęli skłaniać się ku ucieczce do lasu i dołączeniu do sowieckiej partyzantki.