Kiedy upadło Powstanie była jeńcem wojennym oflagów Lamsdorf, Mühlberg, Altenberg, Molsdorf IX C, Blankenheim, aż do 13 kwietnia 1945, kiedy obóz został wyzwolony przez wojska alianckie. Następnie w sierpniu wyjechała do Belgii, gdzie dla polskiej młodzieży, która przebywała w Niemczech, w Brukseli zorganizowano Ośrodek Studiów Wyższych. Przez rok studiowała w Ecole des Sciences Politiques et Sociales. Do kraju powróciła w lipcu 1945, ponieważ zachorowała jej matka. Zamieszkała początkowo w Łodzi, a od listopada 1948 na stałe w Warszawie. W tym samym roku na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Łódzkiego ukończyła studia, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim psychologię i jednocześnie odbywała aplikację sądową oraz praktykę w Poradni Psychologicznej. W sądownictwie dla nieletnich nie została zatrudniona, ponieważ była dyskryminowana przez swoją akowską przeszłość. Do 1 stycznia 1961 podjęła pracę w Biurze Projektów Budownictwa Kolejowego na stanowisku inspektora ekonomicznego, a po paru latach pracowała w Biurze Prawnym Zarządu Przemysłu i Handlu Zjednoczonych Zespołów Gospodarczych w Warszawie mieszczącym się przy ul. Wspólnej 25, aż do przejścia na emeryturę w 1979. Nie była w żadnej partii, natomiast była członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację;