Wyjątkiem są malakofagiczne larwy niektórych gatunków, wyspecjalizowane w żerowaniu na zatoczkowatych i błotniarkowatych, które zjadają ofiarę pod wodą wykorzystując jej muszlę do ochrony płynów trawiennych przed rozcieńczeniem. Larwy niektórych kałużnic radzą sobie ze ślimakami dociskając muszlę uniesioną głową do grzbietowej strony odwłoka i rozgniatając ją żuwaczkami.
Rozprzestrzenienie Rodzaj kosmopolityczny, znany ze wszystkich krain zoogeograficznych. Kosmopolityczny jest także podrodzaj nominatywny. Hydrophilus (Temnopterus) ograniczony jest zasięgiem do Afryki i zachodniej części Azji, a Hydrophilus (Dibolocelus) do Nowego Świata. W krainie palearktycznej stwierdzono 15 gatunków, z których w Polsce występują kałużnica czarna i kałużnica czarnozielona. Fauna Australii liczy osiem gatunków, w tym siedem endemicznych.
Taksonomia i ewolucja Nazwa Hydrophilus wprowadzona została w 1762 roku przez Étienne’a Louisa Geoffroya, ale już dwa lata później uznana została za synonim. W 1774 przywrócił ów rodzaj Charles De Geer, umieszczając w nim kilka gatunków opisanych przez Karola Linneusza. W 1775 roku Linneusz wprowadził dla tego rodzaju nową nazwę Hydrous. W 1810 roku Pierre-André Latreille ustalił Dytiscus piceus gatunkiem typowym rodzaju Hydrophilus.