Podobnie jak inne obiekty gastronomii, termopolia pozostawały pod nadzorem edyla i zapewniały obsługę całodobowąMała encyklopedia kultury antycznej: A–Z (red. Zdzisław Piszczek). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 609, .. Z miejsc tych korzystali najczęściej niewolnicy i osoby z warstw niższych, nie posiadające w domu własnej kuchni, oraz przygodni klienci pragnący w ciągu dnia doraźnie skorzystać z ciepłego posiłkuWydaje się naturalne, że można było tam również otrzymywać dania na wynos (L.J. Trafford: Jak przeżyć w starożytnym Rzymie. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2022, s. 127, ).. Jako podrzędny rodzaj lokali gastronomicznych termopolia nie miały u współczesnych dobrej opinii, co pozostawiło ślad nie tylko w epitetach u autorów starożytnych (Horacy, Cyceron, Wergiliusz), ale też w komediach Plauta i zarządzeniach niektórych cesarzy (Kaligula, Klaudiusz). thumb|240px|Widok pompejańskiego termopolium od zewnątrz Wśród ówczesnych miejsc gastronomii publicznej termopolia znacząco różniły się od stojących na wyższym poziomie tabern (taberna) będących odpowiednikiem dzisiejszych restauracji, lecz także od gospód (caupona), zajazdów (hospitium) czy serwujących głównie wino szynków (popina)Do najniższej ich klasy należały alkoholowe spelunki (gurgustia) i piwnice (ganea) (Livio Zerbini: Starożytne miasto rzymskie,