Siły radzieckie miały najpierw zająć Szumszu, a następnie Paramuszyr; mając te dwie wyspy pod kontrolą, reszta łańcucha wysp, która była utrzymywana tylko przez niewielkie siły japońskie, wydawała się łatwa do zdobycia.
Purkajew i Jumaszew postawili dowódcę Kamczackiej Strefy Obronnej, generała Aleksieja Gnieczkę i dowódcę bazy morskiej w Pietropawłowsku Kamczackim, kapitana 1. rangi Dmitrija Ponomariowa, na czele operacji desantowej na Szumszu, z Gnieczką jako dowódcą całości sił. Gnieczko i Pomomariow otrzymali rozkaz zebrania zespołu uderzeniowego z sił lokalnie dostępnych na Kamczatce i wylądowania na Szumszu w ciągu 48 godzin.
Siły thumb|Radziecka piechota na Szumszu. Zwracają uwagę rusznice przeciwpancerne PTRS i hełmy starego typu 91 Dywizja Cesarskiej Armii Japońskiej stacjonowała na Szumszu i pobliskim Paramuszyrze, licząc około 8500 żołnierzy na Szumszu i 15 000 na Paramuszyrze. W razie potrzeby te dwa garnizony mogły się wzajemnie wzmacniać. Japończycy wystawili do walki także 77 czołgów. Przeciwko tym siłom Gnieczko był w stanie wystawić dwie wzmocnione dywizje strzeleckie Armii Czerwonej i batalion piechoty morskiej liczący łącznie 8824 oficerów i żołnierzy oraz morską grupę zadaniową składającą się z 64 małych okrętów i jednostek pływających, które miały je dostarczyć na Szumszu.