Kult Piety Początki kultu maryjnego związanego z figurą Matki Bożej Bolesnej sięgają XV w., choć pierwsze potwierdzające wzmianki o cudownej figurze pochodzą z roku 1745 z protokołu wizytacyjnego ówczesnego biskupa przemyskiego Wacława Hieronima Sierakowskiego. Już w tym czasie wokół figury znajdowało się wiele wotów dziękczynnych. Rozwijający się kult NMP nie powstrzymały trudne lata niewoli narodowej (kościół i figura przetrwała wojny, najazdy, pożary) m.in. najazd Tatarów w 1624 r., II wojnę światową. Częste ocalenia kościoła, figury i ludności uznawano za cud przypisywany Pani Haczowskiej. W XIX wieku w parafii działało Arcybractwo Siedmiu Boleści Matki Bożej oraz Bractwo Szkaplerza NMP.

Od 31 października 2002 roku, drewniany zabytkowy kościół w Haczowie i stojąca obok nowa świątynia, stanowią sanktuarium Matki Bożej Bolesnej. O wciąż trwającym kulcie Matki Bożej Bolesnej świadczą liczne cuda i łaski, jakie wydarzyły się dzięki wstawiennictwu Matki Bożej czczonej w haczowskim wizerunku, które dokumentowane są w archiwum parafialnym w Księdze Łask (prowadzonej od 1909 r.). Przy figurze Madonny są składane przez pielgrzymów i parafian podziękowania i wota w darze. Kultowość maryjna przejawia się w sanktuarium między innymi w modlitwach i pieśniach oraz w poezji ludowej.