Ukochana Rufusa, w zamyśle Parnickiego, staje się żeńskim pierwiastkiem osobowości Hamleta, w czym widać nawiązanie do Trenu Fortynbrasa Herberta. Perspektywa Herberta narzuca się też w jednej z najbardziej przejmujących scen powieści, gdy Rufus spogląda z balkonu na wyłaniający się z mroku plac Konstantyna i widzi, że pod pomnikiem cesarza stoi Maksymian, najsamotniejszy zaiste z wszystkich ludzi Ziemi.
W finale powieści Rufus rozwiązuje swój podstawowy problem metafizyczny – relacji do idei boskości. W chwili katastrofy życiowej, przysłane przez Zenona księgi z majaczeniami Mitroanii, pomogły mu oswoić dramat swojego losu, dając nadzieję na metafizyczną rekompensatę za doznane cierpienia. Kiedy odzyskuje żonę i rodzi mu się syn, rozpoznaje sens istnienia w trwaniu swego rodu. Szczęście rodzinne sprawiło, że pierwoziemianie przestali dla niego być mocą pobudzającą do działania poprzez czczenie ich. Pozostali ciekawostką, jak dla widzów w teatrze losy bohaterów dramatu.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twarz księżyca Kategoria:Postacie z utworów Teodora Parnickiego