Radzie przewodniczył z urzędu dyrektor ZPC.
Do głównych zadań RTE należało wypowiadanie się w sprawach dotyczących: a) rozwoju przemysłu cukrowniczego i jego bazy surowcowej; b) uruchamianie nowych asortymentów produkcji; c) podnoszenie jakości wyrobów; d) inwestycji o podstawowym znaczeniu oraz e) prac badawczych i innych.
Wymienione zagadnienia rozpatrywane były w trzech zespołach roboczych: surowcowym, technicznym i ekonomicznym.
W latach 1959–1967 w skład ZPC – oprócz wydziałów znajdujących się w centrali w Warszawie – wchodziły jeszcze dyrekcje okręgów. Były one wewnętrznymi ogniwami Zjednoczenia o terytorialnym zasięgu działania. Dyrekcje okręgów wykonywały funkcje Zjednoczenia w zakresie ustalonym przez dyrektora ZPC w stosunku do cukrowni leżących w granicach działania danej dyrekcji. Taka organizacja ZPC miała zapewnić jednolite kierownictwo przemysłu cukrowniczego przy jednocześnie bezpośrednim i operatywnym oddziaływaniu na jego przedsiębiorstwa, rozmieszczone po całej prawie Polsce.