31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 3. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku. W lipcu 1929 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 7 psk. W marcu 1930 został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Sieradzu. Z dniem 20 lipca tego roku został przeniesiony na takie samo stanowisko w Poznaniu. W 1938 był już w stanie spoczynku. W 1939 został przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 miał być w Ośrodku Zapasowym 25 Dywizji Piechoty. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 2231).