Szczególnym przykładem takiego podejścia jest teoria Ghirardiego-Riminiego-Webera (GRW), w której spontaniczne redukcje są wpisane w samą dynamikę. Dla pojedynczej cząstki mają być one skrajnie rzadkie, ale w układzie makroskopowym złożonym z bardzo wielu cząstek prawdopodobieństwo redukcji gdzieś w aparaturze staje się wysokie, co ma tłumaczyć pojawianie się stabilnych wyników pomiarów.
Ważne miejsce w nowoczesnych dyskusjach zajmuje także dekoherencja, która wyjaśnia zanikanie efektów interferencyjnych i powstawanie skutecznie klasycznych opisów układów makroskopowych. Sama przez się nie jest jednak powszechnie uznawana za pełne rozwiązanie całego problemu pojedynczego wyniku pomiaru.
Przypisy