Everettowski program nadal jednak mierzy się ze sporem o to, jak dokładnie uzasadnić regułę Borna i status prawdopodobieństw w takim obrazie.
Interpretacja de Broglie’a–Bohma zachowuje funkcję falową, ale uzupełnia opis o dodatkowe wielkości określające rzeczywistą konfigurację układu. W takim ujęciu pozorne załamanie wynika z dynamiki układu i jego otoczenia, a nie z fundamentalnej, nagłej redukcji stanu.
Osobną klasę odpowiedzi stanowią modele obiektywnej redukcji, w których standardowe równanie Schrödingera traktuje się jako przybliżenie, a sam proces redukcji jako rzeczywisty element dynamiki fizycznej. W takich modelach równanie zostaje zmodyfikowane o nieliniowe i stochastyczne składniki: dla układów mikroskopowych ich efekt jest praktycznie niewykrywalny, natomiast dla układów makroskopowych może prowadzić do rzeczywistego zaniku superpozycji. Istotne jest też to, że modele te dają w zasadzie przewidywania eksperymentalne odmienne od standardowej mechaniki kwantowej.