Kot Schrödingera jako ilustracja problemu Klasyczną ilustracją problemu pomiaru jest eksperyment myślowy kota Schrödingera. W jego standardowej wersji wynik pojedynczego zjawiska kwantowego, takiego jak rozpad promieniotwórczy, zostaje sprzężony z makroskopowym układem obejmującym mechanizm, pojemnik i samego kota. Jeżeli opis kwantowy traktować uniwersalnie, to przed otwarciem pudełka cały układ powinien być opisywany jako superpozycja różnych możliwych rezultatów, a nie jako jeden z góry ustalony stan makroskopowy.
Siła tego przykładu polega na przeniesieniu trudności z poziomu mikroświata na poziom obiektów makroskopowych. Jeżeli równanie Schrödingera stosuje się bez wyjątku także do aparatury i jej otoczenia, to trzeba wyjaśnić nie tylko zanik interferencji, lecz również to, dlaczego obserwator spotyka się ostatecznie z jednym określonym wynikiem, a nie z makroskopową superpozycją różnych zapisów pomiaru.
Problem pojedynczego wyniku Najbardziej klasyczna postać problemu pomiaru dotyczy pytania, dlaczego z formalnej superpozycji wielu możliwych rezultatów wyłania się w doświadczeniu jeden konkretny wynik.