Jeżeli układ, aparatura i obserwator są traktowani łącznie jako elementy jednego większego układu kwantowego, to czysto unitarna ewolucja prowadzi naturalnie do stanu splątanego odpowiadającego wielu możliwym zapisom wyniku, a nie do pojedynczego, wyróżnionego rezultatu.
Właśnie dlatego współczesne dyskusje często odróżniają problem zaniku obserwowalnych interferencji od problemu jednoznaczności wyniku. To, że superpozycje makroskopowe stają się praktycznie niedostępne obserwacyjnie, nie odpowiada jeszcze samo przez się na pytanie, dlaczego w konkretnym akcie pomiaru obserwator rejestruje właśnie ten, a nie inny rezultat.
Przyjaciel Wignera Innym klasycznym eksperymentem myślowym powiązanym z problemem pomiaru jest Przyjaciel Wignera. Scenariusz ten rozwija intuicję znaną z kota Schrödingera: obserwator znajdujący się wewnątrz laboratorium może uznać pomiar za zakończony i zapisać pojedynczy wynik, podczas gdy z perspektywy zewnętrznego obserwatora cały układ — obejmujący badany obiekt, aparaturę i samego „przyjaciela” — może nadal być opisywany jako jeden większy układ kwantowy.