W wielu nowoczesnych ujęciach podkreśla się, że pojawienie się stabilnych, makroskopowych zapisów jest ściśle związane z oddziaływaniem układu z otoczeniem i z utratą koherencji, ale sama skuteczność opisu klasycznego nie usuwa automatycznie problemu tego, dlaczego obserwowany jest jeden określony wynik.
Dekoherencja Dekoherencja jest zwykle traktowana jako ważna część współczesnej analizy problemu pomiaru, ale nie jako całkowicie bezsporne rozwiązanie całości zagadnienia. Wyjaśnia ona, dlaczego pewne superpozycje stają się praktycznie niedostępne obserwacyjnie i dlaczego makroskopowe układy przybierają skutecznie klasyczny wygląd, nie usuwa jednak automatycznie pytania, skąd bierze się jeden faktycznie zarejestrowany wynik pomiaru.
W tym sensie dekoherencja pomaga wyjaśnić przejście od formalizmu kwantowego do skutecznie klasycznego opisu makroskopowych układów i aparatury pomiarowej, ale sama nie rozstrzyga, dlaczego w jednostkowym doświadczeniu pojawia się właśnie ten, a nie inny wynik.