Służba „Sultanhisar” został wcielony w skład marynarki wojennej Imperium Osmańskiego w 1907 roku w Stambule. W maju 1909 roku wziął udział w pierwszych manewrach floty tureckiej na Morzu Marmara. Po wybuchu I wojny bałkańskiej, 10 października 1912 roku torpedowiec stacjonował w Bosforze. 14 grudnia okręt wraz z niszczycielem „Basra” oraz krążownikiem „Mecidiye” wziął udział w nierozstrzygniętej potyczce z greckimi niszczycielami , , i . 3 marca 1913 roku „Sultanhisar” i „Demirhisar” opuściły Dardanele i udały się pod wybrzeże Anatolii w celu odnalezienia greckiego okrętu podwodnego „Delfin”.
W momencie wybuchu I wojny światowej torpedowiec był już mocno wyeksploatowany i zdolny był do osiągnięcia prędkości zaledwie 16 węzłów. Załogę „Sultanhisara” stanowiło wówczas 4 Niemców i 32 Turków. Według stanu na 27 października 1914 roku „Sultanhisar” wchodził w skład 2. Dywizjonu Torpedowców (wraz z siostrzanymi jednostkami „Demirhisar”, „Sivrihisar” i „Hamidabad”), a jego dowódcą był Riza Mehmet. Przez większą część wojny okręty typu Demirhisar wykorzystywane były głównie do zwalczania okrętów podwodnych. 30 kwietnia 1915 roku okręt o godzinie 8:00 rano patrolując wody nieopodal Erdek na Morzu Marmara zauważył peryskop okrętu podwodnego, po czym otworzył ogień w jego kierunku.