Do torpedowca dołączył wkrótce slup , który po wynurzeniu wrogiej jednostki szykował się do staranowania przeciwnika. Okrętem podwodnym był australijski HMAS AE2, którego dowódca wydał rozkaz samozatopienia; licząca trzech oficerów i 29 marynarzy załoga AE2 została podjęta przez „Sultanhisara” i po przetransportowaniu do Gallipoli trafiła do niewoli. 7 sierpnia „Sultanhisar”, holując barkę nurkową obsadzoną ekipą ratowniczą z krążownika „Midilli” przybył w rejon, gdzie poprzedniego dnia zatopił krążownik „Peyk-i Şevket”.

Od 14 lipca 1918 roku torpedowce „Sultanhisar”, „Akhisar”, „Draç” i „Musul” wraz z krążownikami torpedowymi „Berk-i Satvet” i „Peyk-i Şevket” jako jedyne okręty floty osmańskiej operowały aktywnie na Morzu Czarnym. W październiku okręt odstawiono do rezerwy. Po zakończeniu wojny, 29 października 1923 roku „Sultanhisar” został formalnie wcielony do nowo powstałej marynarki wojennej Republiki Turcji, choć jego stan techniczny nie pozwalał na eksploatację. W 1924 roku jednostka podjęła czynną służbę. Okręt wycofano ze składu floty w 1928 roku i złomowano w 1935 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Schneider Kategoria:Torpedowce typu Demirhisar