Broń torpedową stanowiły trzy wyrzutnie kalibru 450 mm: jedna stała na dziobie i zamontowany na pokładzie podwójny obracalny aparat torpedowy, z łącznym zapasem pięciu torped.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 3 oficerów i od 17 do 20 podoficerów i marynarzy.
Służba Wszystkie okręty typu Demirhisar zostały wcielone w skład marynarki wojennej Imperium Osmańskiego w 1907 roku w Stambule. „Demirhisar” w 1911 roku wziął udział w wojnie włosko-tureckiej. Wszystkie cztery jednostki uczestniczyły w I wojnie bałkańskiej: m.in. 14 grudnia 1912 roku „Sultanhisar” wraz z niszczycielem „Basra” oraz krążownikiem „Mecidiye” wziął udział w nierozstrzygniętej potyczce z greckimi niszczycielami, a 16 grudnia „Sivrihisar” uczestniczył w bitwie zespołu tureckiego z flotą grecką koło przylądka Elli.
W momencie wybuchu I wojny światowej torpedowce typu Demirhisar były już mocno wyeksploatowane i zdolne do osiągnięcia prędkości zaledwie 16 węzłów. Ich załogi składały się wówczas z 4 Niemców i 32 Turków. Według stanu na 27 października 1914 roku wszystkie jednostki tego typu wchodziły w skład 2. Dywizjonu Torpedowców. Przez większą część wojny okręty typu Demirhisar wykorzystywane były głównie do zwalczania okrętów podwodnych.