W szeregach wspomnianego pułku walczył na wojnie z bolszewikami.
19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 1 dywizjonie artylerii ciężkiej Legionów, a później w 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 233. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W następnym roku służył w 28 pułku artylerii polowej w Dęblinie-Zajezierzu. W 1924 był przydzielony z macierzystego pułku do Szkoły Pomiarów Artylerii w Toruniu. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 65. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku 1927 został przeniesiony do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu. W 1938 został przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisku referenta artylerii.
Dostał się do sowieckiej niewoli i przebywał w obozie w Starobielsku.