Mieli syna Martina Keelera i dwie córki, Joan i Margaret Tomkins.
W 1932 roku opracował spektrometr mas o zdolności rozdzielczej 600 i dokładności względnej jednej części na 10 000. Użył tego instrumentu do sprawdzenia równoważności masy i energii Alberta Einsteina, E = mc². Francis William Aston napisał, że:
W 1933 roku otrzymał prestiżowe stypendium Guggenheima, dzięki któremu podróżował do Anglii i pracował w laboratorium Cavendisha Ernesta Rutherforda na Uniwersytecie Cambridge. Tam kontynuował prace nad rozwojem spektrografu masowego i zaprzyjaźnił się z brytyjskim fizykiem Johnem Cockcroftem.
Po wygaśnięciu we wrześniu 1934 roku stypendium Guggenheima wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie przyjął stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Harvarda. Zaczął od zbudowania nowego spektrografu masowego, który zaprojektował w laboratorium Cavendisha. Współpracując z J. Curry Streetem rozpoczął prace nad cyklotronem. Mieli projekt 37-calowego (940 mm) cyklotronu dostarczony przez Ernesta Lawrence’a, ale zamiast tego zdecydowali się zbudować 42-calowy (1100 mm) cyklotron.