1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył jako chorąży w szeregach 18 dywizjonu moździerzy. 29 września 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 2. baterii dywizjonu artylerii konnej. Za męstwo i waleczność w walce z bolszewikami został odznaczony Amarantową Wstążką. 30 czerwca 1918, po demobilizacji korpusu, wyjechał do matki w Wilnie (ojciec zmarł w czasie wojny). Następnie udał się do Warszawy, a we wrześniu objął posadę nauczyciela matematyki i gimnastyki realnym w Skierniewicach. 1 listopada 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i wziął udział w rozbrajaniu Niemców.
11 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Początkowo pełni służbę jako młodszy oficer 1. baterii 2 dywizjonu artylerii konnej, a następnie dowódca tejże baterii. Wyróżnił się 26 czerwca 1920 w walce pod miasteczkiem Barbarów. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.