25 lutego 1921 objął dowództwo 6 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie i sprawował je przez kolejnych sześć lat. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 50. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 16 marca 1927 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 1 stycznia 1927 i 7. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 10 czerwca 1927 zdał dowództwo dywizjonu i wyjechał do Bydgoszczy, gdzie objął dowództwo 15 pułku artylerii polowej. W grudniu 1930 został mianowany komendantem Szkoły Strzelań Artylerii w Toruniu. W czerwcu 1933 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał w Terespolu Pomorskim, gdzie nabył gospodarstwo rolne o powierzchni 25 ha.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 przebywał w Ośrodku Zapasowym Artylerii Lekkiej nr 8 w Skierniewicach. 27 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagach: X A Sandbostel, X C Lubeka i VI B Dössell.
W 1927 ożenił się, miał córkę Helenę (ur. 12 lipca 1928) i syna Andrzeja (ur.