Autorzy powiązali FOMO z teorią autodeterminacji, wskazując, że wyższy poziom FOMO wiąże się z niższą satysfakcją podstawowych potrzeb psychologicznych: autonomii, kompetencji i relacji z innymi.
Gupta i Sharma zaproponowali ujęcie FOMO jako procesu składającego się z dwóch powiązanych komponentów: poznawczej percepcji „bycia pomijanym” oraz następujących po niej zachowań mających na celu utrzymanie więzi społecznych (np. częste sprawdzanie mediów społecznościowych, szybkie reagowanie na powiadomienia, unikanie bycia offline). Przeglądy literatury podkreślają, że FOMO jest zjawiskiem globalnym, opisywanym w badaniach prowadzonych w Ameryce Północnej, Europie, Azji i Australii.
FOMO i media cyfrowe
Współczesne badania łączą FOMO przede wszystkim z korzystaniem z internetu, mediów społecznościowych i smartfonów. Osoby o wysokim poziomie FOMO częściej deklarują intensywne korzystanie z serwisów społecznościowych, dłuższy czas spędzany przed ekranami oraz skłonność do wielokrotnego sprawdzania urządzeń mobilnych w ciągu dnia, także w sytuacjach, gdy utrudnia to pracę, naukę czy wypoczynek.