W swojej poezji używała form ludowych: gəraylı (zwrotki z czterema wersami po osiem sylab każda) i qoşma (zwrotki z czterema wersami po jedenaście sylab każda). Jej utwory dotyczyły głównie miłości i innych emocji, jakie miłość wzbudza. Często nawiązywała do miłości romantycznej, nierzadko podkreślając swoją kobiecość (była jedyną kobietą należącą do mejlisu Vagif). Jednocześnie w jej utworach wybrzmiewa głęboki szyityzm. Często pisała też o sprzeciwie wobec niesprawiedliwości, jak również wyrażała cierpienie i tęsknotę. Choć posługiwała się prostym i bezpośrednim językiem, w jej wierszach zauważyć można głębokie zrozumienie zarówno motywów ludowych, jak i pochodzących z kultury wysokiej. Jej poezję charakteryzuje dowcip i żartobliwość. Często drwiła z członków mejlisu. Mimo bycia najmłodszą w grupie, dla członków mejlisu mogła być jak starsza siostra. Inni aszykowie poświęcili jej wiele wierszy, podkreślając jej znaczącą rolę w mejlisie. Wykorzystywała ustaloną strukturę werbalnego konkursu, by na bazie własnego talentu budować niezależność jako kobieta występująca solo, bez męskiego opiekuna.