Nigdy nie przyszło mi do głowy, że widzowie przegapią jego relacje – że Borgnine to establishment, Marvin to indywidualista przeciwny establishmentowi, a Keith Carradine to oportunistyczny młodzieniec, który sprzeda się za wszystko, co będzie dla niego najwygodniejsze. Nigdy nie myślałem, że ludzie nie będą kibicować postaci Marvina. Myślałem, że wszyscy powiedzą: »Rozumiem, kim jest Marvin. Próbuje nie dać się poddać reżimowi, represjom odmawiającyh jego praw, a ja jestem za nim«. I nikt nie był. To po prostu nie miało miejsca. Nikogo to nie obchodziło”.
Quentin Tarantino napisał później: „Teoretycznie Aldrich powinien być idealny dla Władcy północy. Jednak zamiast reżyserii umięśnionego, zardzewiałego młota z pazurami, jakiej można oczekiwać od wielkiego mężczyzny, Aldrich oddaje się banalnym teatrom z lat trzydziestych. Film bardziej przypomina musical Damona Runyona o włóczęgach niż rejwach typu łom kontra łańcuch, który MGM sprzedawało publiczności”.
Ernest Borgnine uważał Władcę północy za jeden swoich ulubionych filmów, w których wystąpił.