Po eksploracji gatunków dokumentalnych, pewna siły słowa, zajęła się powieściopisarstwem. Jest znana jako autorka powieści „Ławry i tiernija” (1884), w której opisała współczesne sobie osoby z Kijowa. Za skandalizującą powieść została pozbawiona renty przysługującej jej jako wdowie po wojskowym. Stworzyła też powieść „Obrusitieli”, w której opisała sytuację jednej z białoruskich gmin po powstaniu styczniowym. Podejmowała też temat rusyfikacji Białorusi. Inne jej teksty to: powieść „Nocznaja baboczka: prostoj, no prawdiwyj rasskaz” (1880), powieść „Nadia” (1885), „Kak żywu w prowincyi. Piśma k drugu” (1886), „Fortepiannaja fabrika I. Bekkera” (1889), „Tuda i obratno: iz zagranicznoj pojezdki” (1891). Jej prozę i dziennikarstwo wyróżniało zaangażowanie w opisywane sprawy, walka z nadużyciami, niesprawiedliwością i bezprawiem.

Ostatnie lata jej życia spędziła we wsi Michajłowskoje, w dawnym majątku A. Puszkina, gdzie powstało schronisko dla pisarzy. Pochowana ją na cmentarzu w Swiatych Gorach.

Przypisy

Kategoria:Rosyjscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1914 Kategoria:Rosyjscy dziennikarze