W latach 30. liczba Żydów w Palestynie znacznie wzrosła. Złożyły się na to między innymi dojście Adolfa Hitlera do władzy w Niemczech oraz ograniczenia imigracyjne w Stanach Zjednoczonych. W latach 1930–1936 ilość Żydów w Palestynie wzrosła ze 164 000 do 370 000 osób. Ludność arabska obawiała się, że jej aspiracje narodowe zostaną powstrzymane kosztem aspiracji żydowskich. Doprowadziło to do wzrostu nastrojów nacjonalistycznych wśród Arabów zamieszkujących Palestynę, a sprzeciw wobec rosnącej imigracji Żydów znalazł ujście w rozruchach, które przekształciły się w powstanie.
Historia mały|Brytyjska policja rozpędzająca uczestników zamieszek w Jafie (1936) Pierwszy raz określenia hawlaga użyto podczas rozruchów w Jafie 19 kwietnia 1936 roku. Władze Tel Awiwu, z jego burmistrzem Me’irem Dizengoffem na czele opublikowały wówczas manifest, w którym zaznaczyły, że przywrócenie porządku społecznego zależeć będzie od postawy żydowskiej społeczności, która powinna się wstrzymać od działań odwetowych. Wystąpienia o podobnej treści wygłosili w Jerozolimie Dawid Ben Gurion oraz Menachem Usyszkin. Przeciwni takiemu podejściu byli członek dowództw Hagany Elijjahu Golomb, lider ruchu Ha-Kibuc ha-Me’uchad Jicchak Tabenkin, a także dowódcy Hagany w Jerozolimie. Środowiska te uważały, że należy podjąć działania na rzecz samoobrony.