W sierpniu 1936 roku liczba ataków na ludność żydowską zwiększyła się. Dochodziło również do podpaleń, dewastacji własności prywatnej czy zamachów bombowych. Brytyjska policja ograniczała użycie siły wojskowej wobec Arabów i nie dążyła do konfrontacji, w której doszłoby do rozbicia uzbrojonych grup. Od kwietnia do października tego roku liczba ataków na Żydów wyniosła 1996, a na Brytyjczyków aż 795. Oficjalny organ prasowy Histadrutu, gazeta „Dawar”, opublikowała artykuł, w którym dawała do zrozumienia, że rozczarowani hawlagą Żydzi mogą zacząć działać na własną rękę.
Z punktu widzenia władz Jiszuwu ataki odwetowe mogły zaszkodzić osadnictwu żydowskiemu w Palestynie i zaognić stosunki z ludnością arabską oraz władzami mandatowymi. Ben Gurion wiedział, że Arabowie przewyższają liczebnie siły żydowskie, a jakiekolwiek działania odwetowe mogłyby zostać odczytane przez Brytyjczyków jako działalność terrorystyczna. 24 sierpnia komitet centralny Mapai przyjął politykę hawlagi głosami siedem do czterech, a Haganie zezwolono na użycie „wyjątkowych środków” wyłącznie, jeśli zajdzie taka potrzeba.