Oddziały te zajmowały się ochroną infrastruktury krytycznej przed atakami Arabów i odwetami na sabotażystach. Ponadto, od czerwca do listopada 1939 roku Ben Gurion pozwolił na sformowanie i działanie tzw. kompanii specjalnych (hebr. פלוגות מיוחדות, plugot mejuchadot, skrót. פו"ם, pum), które podejmowały już działania odwetowe na społecznościach, które pomagały arabskim bojownikom, realizowały zadania pościgowe oraz eliminowały arabskich informatorów.
Sprzeciw wobec hawlagi Żabotyński nie zgadzał się z brutalnością działań Irgunu oraz atakami na cywilów. Przywódca rewizjonistów liczył, że hawlaga pomoże w ustanowieniu żydowskich sił zbrojnych w Palestynie. W 1936 roku zawarł porozumienie z Awrahamem Tehomim, pierwszym przywódcą Irgunu (w latach 1936–1937 jeszcze jako Hagana Bet lub Hagana Le’umit), które podporządkowywało organizację Nowej Organizacji Syjonistycznej i miało na celu zwiększenie kontroli nad działaniami w podziemiu. Sam Tehomi również sprzeciwiał się odwetowi. Jednak dowódcy niższego szczebla nie dostosowali się do wytycznych kierownictwa. W rezultacie Tehomi z częścią członków Hagany Bet powrócił do Hagany, a reszta kontynuowała walkę z Arabami.