Dochodziło do ataków z użyciem broni lub bomb na arabskie autobusy, dzielnice, wsie, a nawet na przechodniów.

Działający w Palestynie Uri Cwi Grinberg, Abba Achimeir, Awraham Stern czy Jehoszu’a Jejwin uważali, że należy odejść od wizerunku moralnego Żyda promowanego przez Haganę i Jiszuw. Użycie siły uważali za wyraz wolności, niezależności i troski o interes narodowy. Podejście takie wskazywało na to, iż przywództwo Żabotyńskiego nad ruchem rewizjonistycznym było uznawane w teorii, jednak jego polecenia i nauki były lekceważone przez zradykalizowane skrzydło ruchu działające na Bliskim Wschodzie. W lipcu 1937 roku Żabotyński na spotkaniu z dowództwem Irgunu przyzwolił na przygotowania do ewentualnych odwetów.

W prasie żydowskiej w Polsce pisano, iż hawlaga była przejawem „psychicznej dekompozycji”, przesiąknięcia żydowskiej słabości i pacyfizmu z diaspory do Palestyny, „palącym rumieńcem wstydu”. Najbardziej ofensywny ton przybrała „Jerozolima Wyzwolona”. Uważano, że budowa państwa bez siły zbrojnej jest jak budowanie z piasku, a „wojna” w Palestynie powinna być prowadzona przez Żydów ze względu na humanitaryzm, który wymagał ochrony życia. Oskarżano Haganę o uległość i reprezentowanie postaw z diaspory i nazywano „partyjną milicją”.